Για μια συζήτηση που δεν έγινε…

από την Ελευθερία

Περιβαλλοντικά

Είναι σίγουρο ότι εκτός συγκεκριμένων εξαιρέσεων, ο διάλογος και η διαβούλευση για ζητήματα περιβάλλοντος δεν αποτελούν νομική υποχρέωση κανενός υπουργού. Είναι απλά θέμα κουλτούρας.

Στην προεκλογική περίοδο που προηγήθηκε ακούστηκαν πολλά. Λίγα αφορούσαν στο περιβάλλον ουσιαστικά. Στη συζήτηση που δεν έγινε θα ήθελα έστω και εκτός κλίματος να θυμηθούμε βασικά στοιχεία από την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων τα τελευταία 15 χρόνια, γιατί ίσως μας βοηθήσει να οριοθετήσουμε την επόμενη μέρα. Επόμενη μέρα που όλους μας απογοήτευσε η εμμονή του κ. Καραμανλή να μην δημιουργεί αυτόνομο υπουργείο Περιβάλλοντος έστω και αν προεκλογικά το υποσχέθηκε.

Ο Κώστας Λαλιώτης (1993-2001) θα μείνει να τον θυμόμαστε σαν τον υπουργό των έργων που άλλαξαν τη χώρα αλλά ελάχιστη σχέση είχαν με την προστασία του περιβάλλοντος. Θα τον θυμόμαστε σίγουρα για τη μη ολοκλήρωση του βιολογικού καθαρισμού της Ψυττάλειας με τεράστιο περιβαλλοντικό κόστος, καθώς και για την πλήρη αδράνεια σε σχέση με την ανακύκλωση. Ισως , λέω ίσως, θα πρέπει ο ηγέτης του ΠΑΣΟΚ να εξηγήσει τη σχέση που έχουν αυτά τα στελέχη με το νέο ΠΑΣΟΚ που πολύ εύχομαι το πρόσωπό του να το δούμε σύντομα.

Η κ. Βάσω Παπανδρέου ( 2001-2004) ολοκλήρωσε τα Ολυμπιακά έργα. Θα μπορούσε να κάνει όλα τα έργα με σεβασμό στο περιβάλλον. Θα μείνει και αυτή να τη θυμόμαστε για το πραξικοπηματικό ΠΔ που άλλαξε τους συντελεστές δόμησης για να γίνουν τα Ολυμπιακά μεγαθήρια.

Την ίδια περίοδο θυμάμαι την περίφημη χάρτα σύγκλισης του κ.Σημίτη , όπου υπήρχε η αναφορά στη σχέση της βιοτεχνολογίας με την αγροτική παραγωγή. Μου είχε ζητήσει τότε η «Καθημερινή» να σχολιάσω την αναφορά. Την κριτική μου (μπορείτε να τη βρείτε στο προσωπικό μου site) θα ήθελα να σχολίαζε επίσης ο οποιοσδήποτε επιθυμεί να διατυπώσει ότι το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται να πορευτεί με όρους κοινωνίας.

Ο νυν ( και μακάρι όχι αεί) υπουργός ΠΕΧΩΔΕ νομίζω ότι θα μείνει στην ιστορία σαν υπουργός ΔΕ και καθόλου ΠΕΧΩ, απλά γιατί άφησε την προστασία του περιβάλλοντος στα αζήτητα, υποτάσσοντας τη χωροταξία στην άγρια οικονομική ανάπτυξη που λίγο πολύ αποτελεί την προμετωπίδα της συγκεκριμένης κυβέρνησης. Αντιλήψεις επιστημονικά παρωχημένες και καταδικασμένες από την οικολογική ιστορία του πλανήτη, όπως η άποψη ότι το νερό των ποταμών που πάει στη θάλασσα είναι χαμένο, θα αποτελεί για τις επόμενες γενιές ενθύμιο της αρρωστημένης εμμονής του κ. Σουφλιά.

Δεν μπορώ να μην αναφερθώ σε ορισμένα περιστατικά που ίσως δείχνουν στον απλό πολίτη πόσο η συγκεκριμένη κυβέρνηση σέβεται το περιβάλλον. Από τις δεκάδες θα θυμηθώ τοποθετήσεις προσώπων άσχετων με το περιβάλλον σε κομβικές θέσεις που διαχειρίζονται ευαίσθητους χώρους που έχουν σχέση με το περιβάλλον και την αγροτική ανάπτυξη. Όταν ξεκίνησα την αρθρογραφία μου για τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς στην «Καθημερινή» το 2000, θυμάμαι αρκετά πρόσωπα που τώρα σαν χαμαιλέοντες μαϊμουδίζουν, τότε καταδίκαζαν δημόσια τις απόψεις μου ως αντιεπιστημονικές. Φυσικά και δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην ακατάσχετη φραστική και δια νόμου επίθεση του νυν υπουργού ΠΕΧΩΔΕ στο Συμβούλιο Επικρατείας για την περιβαλλοντική νομολογία.

Τα κόμματα της Αριστεράς γενικά συμμετέχουν και στηρίζουν κινητοποιήσεις και συλλογικές δραστηριότητες για την προστασία του περιβάλλοντος. Παρόλα αυτά πολλές φορές βλέπουμε λογικές που δεν σέβονται τη φύση και το περιβάλλον, και συχνά (όπως το ΚΚΕ) δείχνουν δέσμια ενός παρωχημένου μοντέλου ανάπτυξης προς όφελος του λαού ( άσχετα αν είναι σε βάρος του περιβάλλοντος). Παράδειγμα η στάση του ΚΚΕ στο θέμα του Αχελώου και στην καύση του λιγνίτη.

Ο Συνασπισμός παρόλο που φαίνεται να έχει την πιο συνεπή θέση στην προστασία του περιβάλλοντος και στο ελληνικό αλλά και στο ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (καλό θα είναι να μπείτε στην ιστοσελίδα www.foe.org, για να δούμε κάποια στιγμή πως ψηφίζουν οι πολίτες που εκλέγουμε στο Ευρωκοινοβούλιο. Σας περιμένουν εκπλήξεις), πολλές φορές με μπερδεύει. Όταν οι θέσεις για θέματα αμιγώς πολιτικά για το περιβάλλον, ανάγονται σε ηθικά ή αισθητικά.

Για όλα αυτά ήθελα προεκλογικά να είχε ανοίξει ένα δημόσιος διάλογος. Όμως δεν προλάβαμε. Η προκήρυξη των εκλογών εξπρές την ώρα που καιγόταν η Πάρνηθα, μοιάζει στα μάτια μου με εκτροπή που δεν ταιριάζει στις δημοκρατίες. Δεν ξέρω γιατί αλλά τελευταία μου έρχεται συχνά στο μυαλό η φράση του Χάρρυ Κλυν από την επιθεώρηση «Πράσινα δαμάσκηνα και ψιλές ελιές». Η Ελλάδα είναι η μοναδική Αφρικανική χώρα με λευκούς κατοίκους.

* Ο κ. Δημ. Κουρέτας είναι καθηγητής του τμήματος Βιοχημείας και Βιοτεχνολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: